Een trainingskamp met de baanselectie betekent altijd veel mannen met bijbehorend veel mannenpraat. Maar de laatste twee dagen was er een nieuw gespreksonderwerp. De klimtijdrit. Ook wel ‘wattage beuken’ genoemd. In de training een klim van 13km zo snel mogelijk oprijden en voor degenen met een SRM systeem een zo hoog mogelijk gemiddeld wattage proberen te halen. De winnaar is de held van de dag, de verliezers zijn ‘pussy’s’.

De dag voor de tijdrit is een rustdag ingelast zodat iedereen goed uitgerust aan de strijd kan beginnen. Op de middag van de rustdag gaan we naar het stadje Stellenbosch, maar geen renner die echt geïnteresseerd is in de winkels of in het Zuid-Afrikaanse marktje. Slenteren is slecht voor de benen, dus zit de baanselectie met de benen omhoog bij een koffietentje. Bij de Italiaan waar we ’s avonds uit eten gaan om koolhydraten te stapelen wordt de spanning opgevoerd. Er worden mentale spelletjes gespeeld; fietsen worden afgekraakt en voeding geanalyseerd. Een enkeling met reuze veel moraal betitelt de dag van morgen als ‘misschien wel de vetste dag uit mijn leven’.

Vandaag was de grote dag dan aangebroken.
Zelfs TV Rijnmond was aanwezig om er opnames van te maken. Het toeval wil dat het -met een temperatuur rond de 40 graden- de warmste dag tot nog toe was.  Meteen een ideaal excuus voor de toekomstige ‘pussy’s’ dus.
Voordat we aan de tijdrit kunnen beginnen moet er eerst nog 40km gefietst worden om de voet van de klim te bereiken. Eindelijk werd er eens rustig gereden door de mannen, iedereen keek de hele rit koortsachtig naar zijn hartslagmeter. Door de hitte is de hartslag al snel zo’n 10 slagen hoger, wat voor de nodige stress zorgde. Sommigen vroegen zich hardop af of het wel verstandig was om een tijdrit te rijden in dit weer, maar de coach was onverbiddelijk.
Rond half 11 klonk het eerste startschot.

Er werd afgezien, gebikkeld en kapot gegaan...

Ongeveer 50 minuten later was de laatste boven. Terwijl de een slingerend boven kwam en even later lag te kotsen, naderde de ander rustig de finish. De hitte was enkelen te veel geworden en toen ze zagen dat ze het beoogde wattage niet meer konden wegtrappen hadden ze het afzien opgegeven.
Zo kwam het dat op deze legendarische dag de twee dames plek 3 en 4 bezetten in de daguitslag.

De terugweg bracht bijna een nog groter slagveld dan de tijdrit teweeg. De hitte (er werd 50 graden geconstateerd!) zorgde voor gratis cardiovasculaire training, de hartslag was nu zo’n 20 slagen hoger en het was overleven om het hotel te bereiken. Eenmaal bij het hotel aangekomen werd de fiets rechtstreeks naar het zwembad gestuurd, alwaar de meest kapotte renner de kracht niet meer had om zich van zijn fietsschoenen, helm en bril te ontdoen en meteen het zwembad in sprong. Het bleek de minst vette training uit zijn leven.

De winnaar met zijn welverdiende bos bloemen (l) zojuist gekregen van de rondemister (r)

De dames waren binnen 'no-time' weer het vrouwtje